۲۵ مرداد, ۱۳۹۷

عفونت ادراری( UTI)، علت، علائم و درمان آن

  • 12 ماه قبل
  • 0

عفونت ادراری

عفونت ادراری( UTI)، علت، علائم و درمان آن

 

عفونت ادراری( UTI)، علت، علائم و درمان آن

 عفونت ادراری (UTI) به عفونت در هر بخشی از سیستم ادراری – کلیه ها، مثانه و مجاری ادراری اطلاق می گردد. اکثر عفونت ها،دستگاه ادراری تحتانی، مثانه و مجاری ادرار را درگیر می نماید. زنان ، بیشتر در معرض خطر ابتلا به عفونت ادراری( UTI ) نسبت به مردان هستند.  با این حال، اگر UTI به کلیه های شما نفوذ کند، عواقب جدی ولی قابل درمانی می تواند در پی داشته باشد.

پزشکان معمولا عفونت های دستگاه ادراری را با آنتی بیوتیک ها درمان می کنند.

علائم و علل ابتلا به عفونت ادراری
 از علائم ابتلا به عفونت ادراری میتوان:
اضطرار برای دفع ادرار
 احساس سوزش هنگام دفع ادرار
تکرر ادرار
دیدن لکه ی خونی در ادرار
ادرار بدبو
احساس درد در بالای استخوان شرمگاهی یا پایین کمر
نام برد.

 انواع عفونت های ادراری بسته به این که کدام قسمت از دستگاه ادراری را آلوده میکنند، علائم و نشانه های ویژه ای را از خود بروز می دهند.
بخشی از دستگاه ادراری علائم و نشانه ها را تحت تاثیر قرار می دهد، مثلا :

کلیه ها (پیلونفریت حاد)، تب و لرز شدید ،حالت تهوع ،استفراغ و درد پهلو را بدنبال دارد.
مثانه (سيستيت)، علائمی همچون درد در بالای استخوان شرمگاهی، دفع ادرار همراه با درد و سوزش و گاهی ادرار خونی را نیز می شود دید.

 

به محض مشاهده ی علائم و نشانه های عفونت ادراری حتما به پزشک مراجعه نمایید.

 

علل ابتلا به عفونت های ادراری
 عفونت های دستگاه ادراری معمولا هنگامی رخ می دهد که باکتری ها از طریق مجرای ادرار به داخل آن وارد شده و شروع به آلوده کردن محیط مثانه و یا بطور کلی دستگاه ادراری می نمایند. اگر چه سیستم ادراری برای جلوگیری از مهاجمین میکروسکوپی طراحی شده است، اما بعضی از این دفاع ها، اثرگذار واقع نمی شوند. هنگامی که این اتفاق می افتد، باکتری ها در دستگاه ادراری تجمع یافته و به یک عفونت کامل در آن تبدیل می شوند.

شایع ترین عفونت های ادراری، عمدتا در زنان رخ می دهد و بر مثانه و مجاری ادرار تأثیر می گذارد.

انواع عفونت ادراری
عفونت مثانه (سيستيت):این نوع عفونت ادرای ،معمولا توسط( Escherichia coli (E.coli)، نوعی باکتری است که معمولا در دستگاه گوارش (GI) یافت می شود، ایجاد می شود. با این حال، گاهی اوقات ،دیگر باکتری ها مسئول بروز این نوع عفونت می شوند.
 عفونت مجاری ادرار (اوره) :این نوع UTI زمانی اتفاق می افتد که باکتری های GI از عضله به مجرای ادرار گسترش پیدا کنند. همچنین، به دلیل اینکه مجرای ادراری زنان نزدیک به واژن است، عفونت های منتقله از راه جنسی مانند هرپس، گونوره، کلامیدیا و مایکوپلاسما، می توانند باعث ابتلا به اوره گردند.

 عوامل خطرساز
عفونت های دستگاه ادراری در زنان بسیار شایع است و بسیاری از زنان در طول زندگی خود بیش از یک عفونت را تجربه می کنند.
از جمله این عوامل خطرساز عبارتند از:
 آناتومی زن: یک زن، مجرای کوتاهتری نسبت به مرد دارد و در این صورت فاصله ای را که باکتری ها برای رسیدن به مثانه باید طی کند، کوتاه است.
داشتن یک شریک جدید جنسی :شریک جنسی جدید نیز خطر ابتلا به عفونت های ادراری را در انسان افزایش می دهد.
روش های جلوگیری از بارداری:زناني كه از ديافراگم براي جلوگیری از بارداری استفاده مي كنند ممكن است در معرض خطر بيشتري قرار گيرند.
یائسگی : پس از یائسگی، کاهش استروژن در بدن،باعث تغییراتی در دستگاه ادراری می شود که میتواند به عفونت بینجامد.
سایر عوامل خطرساز  ابتلا به UTI ها عبارتند از:
 ناهنجاری های دستگاه ادراری:کودکان مبتلا به اختلالات دستگاه ادراری که نمی توانند ادرار را به طور طبیعی از بدن دفع کنند و یا ادرار را در مجرای ادرار نگه دارند، خطر ابتلا به عفونت های ادراری یا  UTI را افزایش می دهند.
 انسداد در دستگاه ادراری:سنگ کلیه یا پروستات بزرگ شده می تواند ادرار را در مثانه حبس کرده و خطر ابتلا به UTI را افزایش دهد.
سیستم ایمنی ضعیف،دیابت و سایر بیماری هایی که سیستم ایمنی بدن را مختل می کنند – دفاع بدن در برابر میکروب ها – می تواند خطر ابتلا به UTI را افزایش دهد.

استفاده از کاتتر :افرادی که نمیتوانند خودشان ادرار کنند و از لوله (کاتتر) برای ادرار استفاده کنند، خطر ابتلا به UTI را افزایش می دهند. این ممکن است شامل افرادی باشد که در بیمارستان بستری هستند یا کسانی که مشکلات عصبی دارند و توانایی کنترل ادرار برایشان مشکل است و یا افرادی که فلج هستند.
جراحی مجاری ادرار یا آزمایش دستگاه ادراری ، می تواند خطر ابتلا به عفونت ادراری را افزایش دهد.

 

عوارض جانبی
  عفونت مجاری ادراری می تواند عواقب جدی داشته باشد. عوارض UTI ممکن است شامل موارد زیر باشد:
عفونت های مکرر، به خصوص در زنان که دو یا چندین نوع UTI را در یک دوره شش ماه یا چهار یا بیشتر در طی یک سال تجربه می کنند؛
آسیب های دائمی به  کلیه از یک عفونت حاد یا مزمن؛  (پیلونفریت) که به علت UTI درمان نشده ایجاد می گردد؛ افزایش خطر نازایی یا تولد نوزادان نارس در زنان باردار؛
تنگ شدن مجرای ادرار (سفتی) در مردان که موجب ابتلای آنان به اورتریت مکرر می شود.

عفونت های ادراری می توانند ضررهای جبران ناپذیری را بر بدن وارد کنند، بنابراین به محض مشاهده اولین نشانه، هر چه سریع تر به پزشک مراجعه کنید.

درمان عفونت ادراری یا UTI
 آنتی بیوتیک ها معمولا اولین روش درمانی برای عفونت های دستگاه ادراری می باشند. داروها تجویزی و مدت زمان اثرگذاری آن، به وضعیت کلی بدن و نوع باکتری های موجود در ادرار بستگی دارد.
برای عفونت های ساده ،داروهایی که توسط پزشک تجویز می شوند عبارتند از:
تریمتوپریم / سولفامتوکسازول (بقره، سپترو، دیگران) فوزفومایسین (مونورول)
 نیتروفورانتوئین (مکرواندین، مکبوید)
 سفالکسین (کافلکس)
 سفتریاکسون

گروهی از داروهای آنتی بیوتیک شناخته شده به عنوان فلوروکینولون ها مانند سیپروفلوکساسین (Cipro)، لووفلوکساسین (Levaquin) و دیگر موارد معمولا برای عفونت های ادراری ساده توصیه نمی شود، زیرا خطرات این داروها معمولا از مزایای درمان آن بیشتر است.

در برخی موارد، مانند UTI پیچیده و یا عفونت کلیه، پزشک ممکن است یک دارو فلوروکینولون تجویز کند.
پزشک شما همچنین ممکن است یک داروی درد (ضد درد) تجویز کند که سوزش مثانه و مجرای ادرار را در هنگام ادرار کردن برطرف کند، اما درد بعد از شروع آنتی بیوتیک معمولا کاهش می یابد.
اگر عفونت های مکرر دارید، پزشک ممکن است آنتی بیوتیک هایی با دوز کم و در ابتدا برای شش ماه تجویز نماید.

محققان همچنین به مطالعه روی آب زغال اخته برای جلوگیری از عفونت های ادراری مشغول اند اما نتایج بدست آمده قطعی نیست.

توجه : داروهای معرفی شده صرفا جهت اطلاع بیشتر شما می باشند و بدون تجویز پزشک به هیچ عنوان هیچ دارویی را خودسرانه مصرف نکنید و حتما به پزشک مراجعه نمایید، پزشک به شما داروهای مناسب با شرایط شما را تجویز خواهد کرد.

 

محقق و مترجم: مریم نعمتی زاده

 

منبع

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن این پنجره
بستن این پنجره