۲۰ آذر, ۱۳۹۷

بیماری اختلال دو قطبی و همه چیز در مورد آن

  • 11 ماه قبل
  • 0

بیماری اختلال دو قطبی

بیماری اختلال دو قطبی

بیماری اختلال دو قطبی

خلاصه

اختلال دوقطبی، همچنین به عنوان بیماری افسردگی مانیک شناخته شده است، همچنین اختلال مغزی است که باعث تغییرات غیرمعمول در حالت خلقی، انرژی، سطح فعالیت و توانایی انجام کارهای روزمره می شود.

چهار نوع اساسی اختلال دو قطبی وجود دارد: همه آنها شامل تغییرات واضح در حالات خلقی، انرژی و فعالیت میشوند. این حالات بیشتر در دوره هایی که فرد بسیار سر خوش است و رفتارهایی با انرژی بالا از خود نشان میدهد، دیده میشود (که های مانیک خوانده می شود) همچنین دوره های بسیار غم انگیز، “دپرس و افسرده” یا “ناامید” (به عنوان افسردگی قسمتی و یا فصلی) می باشد. دوره هایی که شدت این حالت کمتر از دوره مانیک است با عنوان هایپومانیک (Hypomanic) شناخته خمی شوند.

اختلال دو قطبی نوع ۱- که با عنوان مانیک که حداقل ۷ روز طول می کشد، شناخته شده است، علائم این اختلال هنگامیکه بسیار شدید است، سریعاً نیاز به مراقبت بیمارستانی دارد. معمولا افسردگی فصلی نیز ۲ هفته طول می کشد. افسردگی با ویژگی های ترکیبی (دارای علائم افسردگی و علائم مزمن به طور هم زمان) نیز ممکن است برای فرد اتفاق بیافتد.

اختلال دو قطبی نوع دو- که به عنوان یک الگوی افسردگی و همچنین هایپومانیا شناخته شده است، اما نه مانیکی که به طور کامل در بالا شرح داده شد.

اختلال سیکلوتیوم (همچنین cyclothymia نیز نامیده می شود) – کمی شامل نشانه های هیپومانیا و نیز نشانه های افسردگی فصلی می شود که حداقل ۲ سال (۱ سال در کودکان و نوجوانان) طول می کشد. با این حال، به عنوان هیپومانیا و یا افسردگی فصلی تشخیص داده نمی شود.

علائم و نشانه های بیماری اختلال دو قطبی

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی دوره ای از احساسات غیر معمول، شدید، تغییرات در الگوهای خواب و سطح فعالیت، و رفتار های تنش زا را تجربه می کنند. این دوره های متمایز “حالات فصلی” نامیده می شوندحالات فصلی به شدت با روحیه و رفتارهایی که برای فرد معمول است متفاوت است. تغییرات شدید در انرژی، فعالیت و خواب همراه با بد شدن خلق و خوی فرد همراه است.

افرادی که به مانیک فصلی دچار هستند:

  • احساس شادی بیش از حد دارند.
  • سطح انرژی بسیار بالایی دارند.
  • فعالیت های بدنی بالایی دارند.
  • احساس های عجیب و شادی بیش از حد دارند.
  • دچار اختلالات خواب هستند.
  • در مورد امور مربوط به خود خیلی سریع صحبت می کنند.
  • بسیار تحریک پذیر هستند به خصوص به لمس.
  • روند افکارشان بسیار سریع است و لحظه به لحظه تغییر می کند.
  • احساس می شود کهن آنها در یک زمان می توانند کارهای بسیاری انجام دهند.
  • کارهای پر خطر زیادی انجام می دهند، مثلا مقدار زیادی پول را یک شبه به فنا می دهند و یا روابط جنسی یک شبه دارند.
  • احساس پوچی، افسردگی و خستگی و یاس تمام وجودشان را فرا می گیرد.
  • احساس می شود که آن ها از هیچ چیز لذت نمی برند.
  • همیشه حس نگرانی و پوچی دارند.
  • در تمرکز کردن مشکل دارند.
  • مسائل را به راحتی فراموش می کنند.
  • خیلی زیاد غذا می خورند و یا خیلی کم لب به غذا می زنند.
  • به طور مداوم به مرگ و یا خودکشی فکر می کنند.
  • آنها از درون کاملا خالی هستند در حالی که به نظر می رسد بسیار شاد و پر انرژی هستند.

افرادی که به افسردگی فصلی دچار هستند:

  • احساس ناراحتی شدید ، پوچی و یاس می کنند.
  • انرژی بسیار کمی دارند.
  • سطح فعالیتشان کم است.
  • در خوابیدن مشکل دارند، ممکن است بیش از حد کم یا زیاد بخوابند.
  • احساس می کنید که آنها نمی توانند از هر چیزی لذت ببرند.
  • احساس نگرانی و پوچی می کنند.
  • در تمرکز مشکل دارند.
  • چیزهای زیادی را فراموش می کنند.
  • یا خیلی غذا می خورند و یا لب به غذا نمی زنند.
  • احساس خستگی شدید می کنند.
  • به طور مداوم به مرگ و خودکشی فکر می کنند.

گاهی حالت فصلی این بیماری با مانیا و افسردگی فصلی همراه است.  این حالت روحی ترکیبی از دو حالت مختلف است که گاهی اینگونه نیز نامیده می شود.

افرادی که این حالت را تجربه می کنند، معمولا شاد به نظر می رسند، اما از درون ناراحت، غمگین، پوچ و نا امید هستند.

اختلال دوقطبی ممکن است حتی زمانی که نوسانات خلقی شدت کمتری داشته باشد رخ دهد. به عنوان مثال، برخی از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی دچار هایپومانیا می شوند، که در این نوع مانیا شدیدتر می شود. در طول یک دوره هیپنوتیزم، فرد ممکن است احساس خوبی داشته باشد، بسیار فعال باشد و به خوبی عمل کند. فرد ممکن است احساس کند که چیزی اشتباه نیست، اما خانواده و دوستانش ممکن است تغییرات خلقی و یا تغییرات در سطح فعالیت او را تشخیص دهند. بدون درمان مناسب، افراد مبتلا به هایپومانیا ممکن است  به مانیا یا افسردگی شدید دچار شود.

تشخیص بیماری اختلال دو قطبی

تشخیص درست و درمان به موقع به افراد مبتلا به اختلال دوقطبی کمک می کند تا فرد زندگی سالم و سازنده داشته باشد. صحبت کردن با پزشک یا سایر متخصصین بهداشت روانی مجاز، اولین گام برای هر کسی است که فکر می کند ممکن است اختلال دوقطبی داشته باشد. دکتر می تواند معاینه فیزیکی انجام دهد تا به تشخیص کلی برسد. اگر مشکلات به دلیل بیماری های دیگر نیست، پزشک ممکن است ارزیابی سلامت روان انجام دهد یا فرد را به یک متخصص بهداشت روان آموزش دیده ارجاع دهد، مانند یک روانپزشک، که در تشخیص و درمان اختلال دوقطبی با تجربه است.

بیماری اختلال دوقطبی و سایر بیماری ها

برخی علائم اختلال دوقطبی شباهت زیادی به بیماری های دیگر دارد که تشخیص برای یک پزشک می تواند دشوار باشد. علاوه بر این، بسیاری از افراد اختلال دو قطبی همراه با بیماری دیگری مانند اختلال اضطراب، سوء مصرف مواد یا اختلالات خوردن دارند. افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نیز در معرض خطر ابتلا به بیماری تیروئید، سردرد میگرنی، بیماری قلبی، دیابت، چاقی و سایر بیماری های جسمی قرار دارند.

روانپریشی: گاهی اوقات، فردی که دارای اختلالات شدید مانیا و یا افسردگی است، علائمی شبیه به روانپریشی دارد، مانند توهم و یا لجاجت. مثلا:

کسی که علائم روانپریشی دارد در طول یک حادثه ممکن است بر ابن باور باشد که مشهور است، پول زیادی دارد یا دارای قدرت ویژه است.

کسی که علائم روانپریشی دارد در یک دوره افسردگی ممکن است فکر کند که بی ارزش است یا اینکه مرتکب جنایت شده است.

در نتیجه افراد مبتلا به اختلال دوقطبی که علائم روانپریشی دارند نیز بعضی اوقات با اسکیزوفرنیا اشتباه می شوند.

اضطراب و ADHD: اختلالات اضطرابی و اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) اغلب در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی تشخیص داده می شوند.

سوء مصرف مواد: افراد مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است از الکل یا مواد مخدر نیز سوء استفاده کنند، مشکلات ارتباطی داشته باشند یا در مدرسه یا در محل کار ضعیف عمل کنند. خانواده، دوستان و افراد مبتلا به علائم ممکن است این مشکلات را به عنوان علائم بیماری روانی عمده مثل اختلال دوقطبی تشخیص ندهند.

عوارض و فاکتورهای پر خطر بیماری اختلال دو قطبی

دانشمندان در حال مطالعه علل احتمالی اختلال دوقطبی هستند. اکثر موافقند که هیچ علتی وجود ندارد. و یا بالعکس.

ساختار و عملکرد مغز: برخی از مطالعات نشان می دهد چگونه مغز افراد مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است با مغز افراد سالم یا افرادی که دارای اختلالات روانی دیگر هستند متفاوت باشد. یادگیری بیشتر در مورد این تفاوت ها، همراه با اطلاعات جدید مطالعات ژنتیک، کمک می کند تا دانشمندان به درک اختلال دو قطبی و پیش بینی اینکه چه نوع درمانی موثر خواهد بود برسند.

ژنتیک: برخی تحقیقات نشان می دهد افرادی که دارای ژن های خاص هستند بیشتر در خطر ابتلا به اختلال دوقطبی هستند. اما ژنها تنها عامل خطر برای اختلال دوقطبی نیستند. مطالعات دوقلوهای یکسان نشان داده است که حتی اگر یک دوقلو اختلال دوقطبی داشته باشد، دوقلو دیگر همواره این اختلال را توسعه نمی دهد، هرچند که دوقلوهای یکسان در همه ژن ها یکسان هستند.

سابقه خانوادگی: اختلال دوقطبی در خانواده ها ممکن ست وجود داشته باشد. کودکان با والدین یا خواهر و برادرانی که دارای اختلال دوقطبی هستند، در مقایسه با کودکان که سابقه خانوادگی این اختلال را ندارند، احتمال بیشتری برای ابتلا به این بیماری را دارند. با این حال، مهم است که توجه داشته باشید، اکثر افراد مبتلا به سابقه خانوادگی به اختلال دوقطبی دچار نمی شوند.

درمان بیماری اختلال دو قطبی

این بیماری را می توان به دو طریق ( روان درمانی و دارویی ) درمان نمود. یک برنامه درمان موثر معمولا ترکیبی از دارو و روان درمانی است (همچنین “بحث درمان” نامیده می شود). اختلال دوقطبی یک بیماری مادام العمر است. بسیاری از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی اختلالات خلقی دارند، برخی افراد علائم طولانی مدت دارند. درمان طولانی مدت و مداوم به کنترل این علائم کمک می کند.

درمان دارویی بیماری اختلال دو قطبی

انواع مختلف داروها می توانند به کنترل علائم اختلال دوقطبی کمک کنند. فرد ممکن است نیاز به چندین دارو مختلف داشته باشد. داروهایی که معمولا برای درمان اختلال دوقطبی استفاده می شود عبارتند از:

  • داروهایی برای ثبات رفتاری
  • داروهای ضد روانپریشی
  • داروهای ضد افسردگی

هر کسی که دارو مصرف می کند باید:

برای درک خطرات و مزایای دارو با پزشک یا داروساز مشورت کند.

برای هر دغدغه ای در مورد عوارض جانبی با یک پزشک مشورت کند. ممکن است پزشک دوز دارو را تغییر داده یا یک دارو دیگر تجویز کند.

بدون مشورت با پزشکان به طور ناگهانی و بی برنامگی دارو را قطع نکنید. ناگهان متوقف کردن یک دارو ممکن است منجر به “بازگشت” یا بدتر شدن علائم اختلال دوقطبی شود. دیگر اثرات نادر و خطرناک نیز ممکن است دوباره عود کنند.

روان درمانی بیماری اختلال دو قطبی

علاوه بر دارو، روان درمانی (همچنین “بحث درمانی”) می تواند یک درمان موثر برای اختلال دوقطبی باشد. این درمان می تواند سبب حمایت، آموزش و هدایت افراد مبتلا به اختلال دوقطبی و خانواده های آنان شود. برخی از درمان های روان درمانی که برای درمان اختلال دوقطبی مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از:

  • درمان شناختی رفتاری (CBT)
  • درمان خانواده محور
  • درمان های ریتم بین فردی و اجتماعی
  • آموزش روانی

داشتن یک نمودار زندگی: حتی با درمان مناسب، تغییرات خلقی می تواند رخ دهد. درمان موثرتر است زمانی که یک فرد و پزشکش با هم دست به کار شوند و به طور آشکار درباره نگرانی ها و انتخاب ها صحبت کنند. نگه داشتن یک نمودار زندگی که نشانه علائم خلق و خوی روزانه، درمان، الگوهای خواب و حوادث زندگی است، می تواند به افراد و پزشکانشان کمک کند تا بهترین روش درمان برای اختلال دوقطبی را داشته باشند.

بیماری اختلال دو قطبی

بیماری اختلال دو قطبی

بیماری اختلال دو قطبی

بیماری اختلال دو قطبی

منبع : لینک

مترجم : میترا کرمانیان

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن این پنجره
بستن این پنجره