۵ اردیبهشت, ۱۳۹۸

اختلال وسواس جبری (OCD) و راه های درمان آن

  • 2 سال قبل
  • 0
اختلال وسواس جبری

اختلال وسواس جبری و راه های درمان آن

 

 

اختلال وسواس جبری(OCD)

 

اختلال وسواس جبری که به عنوان وسواس در میان مردم شناخته شده ، ۲ تا ۵ درصد جمعیت عمومی را گرفتار خود کرده است‌. این بیماری در اکثر موارد قبل از ۲۵ سالگی شروع می شود و زن و مرد را تقریبا به یک اندازه گرفتار می سازد.

 

  درمان

امروزه روش های درمانی بسیاری برای درمان وسواس شناخته شده است که میتوان با استفاده از آنها علائم بیماری را کنترل نمود. برخی افراد برای ادامه ی زندگی خود نیاز مبرم به درمان دارند.

 دو  شیوه ی درمان  برای وسواس عبارتند از روان درمانی و داروها. در اغلب درمان ها ، ترکیبی از این دو روش بسیار موثر واقع می  شوند.

روان درمانی

درمان شناختی رفتاری( CBT)، نوعی روان درمانی موثر برای درمان بسیاری از افراد مبتلا به  اختلال وسواس جبری است. مواجهه و جلوگیری از پاسخ(ERP )، نوعی درمان شناختی رفتاری است. در این روش، افراد بطور مکرر با اشیاء یا موقعیت هایی که اضطراب ، ترس های وسواسی و …( مانند خاک) ایجاد می کنند رو برو می شوند و به آنها گفته می شود که در برابر انجام دادن رفتارهایی که خود را موظف به انجام آنها می دانند و منجر به کاهش پریشانی آنها می شود، مقاومت کنند. در نتیجه، به تدریج فرد یاد می گیرد که برای کاهش پریشانی یا اضطراب خود لازم نیست رفتاری ( رفتارهای اجباری) نشان دهد. وقتی شخص، مدیریت وسواس و اجبار خود را برای انجام کاری یاد بگیرد، کیفیت زندگی اش روز بروز بهبود خواهد یافت. درمان ممکن است در جلسات فردی، خانوادگی یا گروهی انجام شود.

 

داروها

برخی از داروهای روانپزشکی می تواند به بهبود بیماران مبتلا به اختلال وسواس جبری  کمک کند. اغلب اوقات، در ابتدا برای درمان این افراد، داروهای ضد افسردگی نیز تجویز می گردد. داروهای ضد افسردگی برای درمان OCD  که توسط سازمان غذا و داروFDA)  )تایید شده اند عبارتند از: کلومیپرامین( آنافرانیل): برای بزرگسالان و کودکان ۱۰ سال به بالا فلوکستین( پروزاک): برای بزرگسالان و کودکان ۷سال به بالا فلووکسامین: برای بزرگسالان و کودکان ۸ سال به بالا پاروکستین( پاکسیل، پکسوا): فقط برای بزرگسالان سرترالین( زلفت): برای بزرگسالان و کودکان ۸ سال به بالا

با این حال، پزشک ممکن است دیگر داروهای ضد افسردگی و روان پزشکی را برای بیمار خود تجویز کند.

 

توجه: داروهای معرفی شده صرفا جهت اطلاع بیشتر شما می باشند و بدون تجویز پزشک به هیچ عنوان هیچ دارویی را خودسرانه مصرف نکنید و حتما به پزشک مراجعه نمایید، پزشک به شما داروهای مناسب با شرایط شما را تجویز خواهد کرد.

 

 

داروها: چه نکاتی باید مدنظر قرار گیرد؟

در اینجا به بیان مسائلی درباره ی داروهای OCD که می توانید در مورد آن با پزشک خود مشورت نمایید، می پردازیم:

انتخاب یک دارو: در حالت کلی، هدف این است که بتوان بطور موثر ، علائم بیماری را با مصرف کمترین دوز دارو کنترل کرد. اصلا غیر منطقی نیست که قبل از یافتن یک دارو که اثری قابل قبول روی شما دارد، چندین دارو را امتحان کنید. پزشک شما ممکن است مصرف بیش از یک دارو را جهت مدیریت موثر علائم، تجویز نماید. پس از شروع مصرف دارو به مدت چند هفته تا چند ماه، متوجه بهبود علائم خواهید شد.

  عوارض جانبی: تمام داروهای روانپزشکی، دارای عوارض جانبی بالقوه می باشند. با پزشک خود در مورد عوارض جانبی احتمالی و هر گونه مراقبت لازم هنگام مصرف داروهای روانپزشکی ، صحبت کنید. اگر تجربه ای از عوارض جانبی دارویی دارید ، حتما آن را با پزشک خود در میان بگذارید.

ریسک خودکشی: بطور کلی، اغلب داروهای ضد افسردگی، ایمن اند اما FDA، الزاماتی را برای تمام داروهای ضد افسردگی در تجویزات و مصرف آن، قائل می شود. در برخی موارد، کودکان ، نوجوانان و جوانان زیر ۲۵ سال ، ممکن است هنگام مصرف داروهای ضد افسردگی به ویژه در چند هفته ی اول پس از شروع آن و یا زمانی که دوز آن تغییر می کند، افکار یا رفتارهای خودکشی در آنها افزایش یابد. اگر افکار خودکشی به سراغتان آمد ، بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید یا به اورژانس مراجعه کنید. به یاد داشته باشید که داروهای ضد افسردگی به احتمال زیاد، ریسک خودکشی را در طولانی مدت با بهبود خلق و خوی فرد، کاهش می دهد.

تداخل با سایر داروها:در صورت مصرف داروهای ضد افسردگی با پزشک خود درباره ی هر نسخه ی تجویزی یا داروهای ضد بارداری، مکمل های گیاهی و یا دیگر مکمل هایی که مصرف می کنید، مشورت نمایید. بعضی از داروهای خاص یا مکمل های گیاهی واکنش های خطرناکی را ایجاد می کنند‌.

توقف مصرف داروهای ضد افسردگی:داروهای ضد افسردگی اعتیاد آور نیستند، اما گاهی وابستگی فیزیکی ( که متفاوت از اعتیاد است) می تواند اتفاق بیفتد. بنابراین متوقف کردن درمان بطور ناگهانی یا از دست دادن متعدد دوزها میتواند علائمی را ایجاد کند که گاهی اوقات سندروم قطع نامیده می شود. بدون مشورت با پزشک خود مصرف دارو را قطع نکنید- حتی اگر احساس کردید که حالتان خوب است – چرا که ممکن است عود بیماری OCD  را تجربه کنید. به پزشک خود اعتماد کنید تا به تدریج و با خیال راحت با کاهش دوز، برای همیشه مصرف دارو را قطع کنید.

 

دیگر درمان ها

گاهی ،داروها و روان درمانی برای کنترل علائم OCD  به اندازه ی کافی موثر نیستند. مطالعه در مورد اثربخشی بالقوه با  استفاده از تحریک عمیق مغزی(DBS) برای آن دسته از بیمارانOCD  که به روش های درمانی سنتی پاسخ نمی دهند، ادامه دارد.

محقق و مترجم: مریم نعمتی زاده

منبع

 

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن این پنجره
بستن این پنجره